Blinde vlekken zijn er altijd!

We lezen veel over ‘Wat gaat deze crisis met ons doen? Hoe gaat ons leven eruitzien?’.

Ik vraag me af. Wat doet het nú met me? Met deze relaxte man die ik toch ben. Toch????? NOT!

Ik dacht me niet zo druk te maken. Ik was toch zeker relaxed?

Ik wist wel dat het dagelijks leven zoals wij dat allemaal invullen een spelletje is. Ik wist wel dat de wereld waarin wij leven het resultaat is van onze eigen keuzes. Een keuze voor dit ‘spel’. Totdat de crisis mijn werk volledig stillegde. Ik kwam erachter dat ik helemaal niet zo relaxed was terwijl het zakelijk en privé toch heel goed ging. Een bewustwording die het gevolg is van de lockdown en niet omdat ik door een stevig gesprek met mezelf daar achter kwam. Ik word nu opeens gedwongen om terug te schakelen. Tot mijn grote verrassing merk ik dat er meer ruimte in mijn hoofd komt. Ik begin me minder druk te maken. Ik ervaar dat de wetenschap, dat ik er niets aan kan veranderen me rustiger maakt. Hè, maar ik was toch al relaxed?

Ik kom er achter dat dit minder was dan ik dacht. Blijkbaar was de (schijn)zekerheid van voorheen voor mij bedreigender dan de realiteit van nu waar we in verkeren. En nu vraag ik me af welke blinde vlekken ik nog meer heb die ik niet ken. Zoals die 1,5 meter. Geen hand meer geven, niet meer een omhelzing of prettige hug. Ook dat heeft dus invloed op me. Ik voel verwijdering en een groter wordende behoefte aan fysiek contact. Wist ik bij mezelf dat dit zo belangrijk voor me was? Nee. Daar was ik me niet van bewust. Ik heb het idee dat ik hierdoor verzacht naar anderen toe. Dat het bewustzijn dat ik het mis, maakt dat mensen om mij heen belangrijker voor me worden. Gek toch? Nooit aan gedacht.

Ben ik de enige met deze gedachten?

Ik denk het niet. Ik merk dat dit schrijven me helpt mijn inzichten en gedachten te verhelderen en mijn werk beter te maken. Uitspraken van Einstein die mij steunen zijn o.a.:

Meer dan het verleden interesseert mij de toekomst, want daarin ben ik van plan te leven.

We weten nog steeds niet één duizendste van één procent van wat de natuur ons heeft geopenbaard.

Wat de crisis met mij en jou in die toekomst gaat doen?

Ik heb geen idee. Wat ik wel ga doen is me steeds blijven afvragen, of moet ik zeggen, blijven voelen, of realiseren, of leren? Hoe dan ook, in betrokken afstandelijkheid kijken hoe het leven zich ontvouwt en nieuwsgierig blijven. Daar waar ik dacht dit regelmatig te doen zal ik dit bewuster en intenser gaan doen en weet ik dat blinde vlekken er zullen zijn en blijven. Immers, we weten niet één duizendste van één procent…

Dit zal de uitdaging voor mij, en volgens mij voor ons allemaal zijn om bewuster te leven. Bewuster aandacht voor betrokkenheid met de mensen waarmee ik werk, voor fysieke en mentale gezondheid en voor werk en privé geluk. Vanaf nu naar de toekomst, want daarin ben ik van plan te leven.

Dan is deze crisis met al haar pijn en leed toch nog ergens goed voor.

Paul Vogelaar